لغزنده تر از ماهی دریا شده ای
فرار تر از آهوی صحرا شده ای
من رام توأم ،کمند زلفت بگشای
که امروز تو صیاد دل ما شده ای
پروانه ی چشم شمع گریان شده ام
تو بادی و من شعله ی لرزان شده ام
ای صبح تو را دیده زچشمان سحر
برگرد،بیا،مرو پشیمان شده ام
این مکتب دل جای تو زیباست مرو
در دفتر دل نام تو بر جاست مرو
بی روی تو در دل غم و غوغاست مرو
جور تو دوای درد دلهاست مرو

از درد دلم کسی خبر دار نشد 
کس واقف اسرار من زار نشد
رفتم زجهان و کس سراغم نگرفت
من خفتم و بخت خفته بیدار نشد
از غم ایام چوزلفت سیه پوشیم ما
بر مزار آرزو ها شمع خاموشیم ما
نیست ما را راو رسمی جز وفا و دوستی
از خطای دشمنان هم چشم می پوشیم ما


یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن
یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی
در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد
و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ
یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را
از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا
خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد
یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*
*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*
*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــــــــــ*
*ــــــــــــــــ*
*ــــــ*
*

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست
حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند
تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گریه های عقده گشا در گلو شکست
ای داد ، کس به داغ ِ دل ، باغ ِ دل نداد
ای وای ، های های عزا در گلو شکست
آن روزهای خوب که دیدیم ، خواب بود
خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست
« بادا » مباد گشت و « مبادا » به باد رفت
« آیا » ز یاد رفت و « چرا » در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم
بغضم امان نداد و خدا . . . در گلو شکست



در زدم او گفت جانم کیستی
گفتمش تو عاشق من نیستی
گفت نه اما ببینم تا به کی
پشت این در منتظر می ایستی ؟




لبش می بوسم و سر می کشم می
به آب زندگانی برده ام پی
نه رازش می توانم گفت با کس
نه کس را می توانم دید با وی
لبش می بوسد و خون می خورد جام
رخش می بیند و گل می کند خوی




در دور دست
قویی پریده بی گاه از خواب
شوید غبار نیل ز بال و پر سپید
لب های جویبار
لبریز موج زمزمه در بستر سپید
در هم دویده سایه و روشن
لغزان میانت خرمن دوده
شتاب می فروزد در آذر سپید
همپای رقص نازک نی زار
مرداب می گشاید چشم تر سپید
خطی ز نور روی سیاهی است
گویی در آبنوس درخشد زر سپید
دیوار سایه ها شده ویران
دست نگاه در افق دور
کاخی بلند ساخته با مرمر سفید.

مرگ را دیده ام من.
در دیداری غم ناک،من مرگ را به دست سوده ام.
من مرگ را زیسته ام
با آوازی غم ناک غم ناک
و به عمری سخت دراز و سخت فرساینده.
آه ،بگذاریدم!بگذاریدم!
اگر مرگ
هم آن لحظه ی آشناست که ساعت سرخ
از تپش باز می ماند.
و شمعی که به رهگذار باد
میان نبودن و بودن
درنگی نمی کند
خوشا آن دم که زن وار
با شادترین نیاز تنم به آغوشش کشم
تاقلب
به کاهلی از کار
باز ماند
و نگاه چشم
به خالی های جاودانه
بر دوخته
و تن عاطل
دردا دردا که مرگ
نه مردن شمع و 
نه باز ماندن ساعت است
نه استراحت آغوش زنی
که در رجعت جاو دانه
بازش یابی
نه لیموی پر ابی که می مکی
تا آنچه به دور افکنیست
تفاله ای بیش نباشد.




هر شب در خیالم به جستجوی تو میگردم
و تو حتی شبی به فکر من نبوده ای
من همیشه می گوییم تو را دوست دارم
اما تو حتی (د )دوستت دارم را هم به من نگفته ای
و حال که بعد از سالها تو را ژیدا کرده ام در هنگام در آغوش گرفتن تو
به تو گفتم به دون تو میمیرم
و تو در جواب من گفتی
و حالا قلبم را به تو هدیه می کنم شاید
دوست داشتن خود را در آن احساس کنی
البته اگر در قلبت جایی برای من باشد


نگاهم کرد پنداشتم دوستم دارد
نگاهم کرد پنداشتم باورم دارد
نگاهم کرد فهمیدم که فقط نگاهم کرد 

